روزنامه حکومتی رسالت در سرمقاله امروز چهارشنبه خود با عنوان: ارزیابی وضع ما و دشمن! مذاکره با کشورهای اروپایی را بینتیجه خواند و مانند برجام شکست خورده دانست و نوشت: «راهاندازی "مرکز اطلاعات مالی" که به خواسته «اف.ای.تی.اف» از ما به بهانه جلوگیری از پولشویی صورت گرفته را میتوان، یک پایگاه داخلی اتاق جنگ آمریکا در تهران تلقی کرد.
منظور از واژه "تروریسم" در بندهای ت، ث، ج، ح و... این لایحه که بارها تکرار شده است چیست؟
آیا «اف.ای.تی.اف» به قرائت ما از تروریسم رضایت میدهد؟ آنها از واژه تروریسم خواست و قرائت خود را دارند و مقبولیت همان را از ما مطالبه دارند لذا چرا باید با پای خود وارد فرایندی شویم که هم تشدید تحریمها را پذیرا باشیم و هم به خودتحریمی بپردازیم!؟ آیا این بهمعنای نصب دیدهبانان دشمن در خاک خودی نیست؟
وزیر خارجه کشورمان اکنون با آغاز سفرهای برجامی میخواهد برجام را با تعهدات 5کشور سرپا نگه دارد. او و معاونش گفتهاند؛ اروپا دو ماه فرصت دارد که تضمین بدهد. سؤال این است دو سال گذشته هیچکدام هیچ تضمینی ندادهاند در این دو ماه قرار است چه اتفاقی بیفتد تا تضمینهای لازم برای برجام گرفته شود.
سوال بعدی این است که مرکز تصمیمگیری درباره تحریمها، آمریکاست؟ وقتی آمریکا از برجام خارج شده و به هیچیک از تعهدات خود پایبند نیست از برجام چه چیزی مانده است که ما بدون آنها بتوانیم به آن دلخوش باشیم.
ماندن در برجام یعنی انجام تعهدات یک طرفه! در حالی که هیچ تعهدی از آن طرف شکل عملی به خود نگرفته است.
سوال سومی که مطرح است آن است که اروپاییها تقریباً مطالبهیی همسنگ آمریکا بلکه بیشتر برای تضمین تعهدات خود دارند. پس اگر مذاکرات حول آن مطالبات صورت بگیرد عملاً بهمعنای کنار گذاردن برجام و تحمیل هزینههایی جدید فراتر از برجام خواهد بود.
پس عملاً اروپاییها هم برجام را پاره کرده یا از آن خارج شدهاند. با این وصف ایران به چه دلیل باید همچنان در برجام بماند در حالی که آمریکا از برجام خارج شده و اروپا هم عملاً در برجام نبوده تا خارج شود چرا که اگر بود به تعهدات خود عمل میکرد و نیازی به اخذ تضمین نبود. دولت باید از محرمانگیهای برجام پرده بردارد و ملت را در جریان آنچه که تاکنون به آن رسیدیم قرار دهد.
طی دو سال گذشته ما زمین دادیم بدون اینکه زمان بگیریم،
فرصت سوزی کردیم به امید آن که طرف سرعقل بیاید اما آمریکا با مشاورت (مجاهدین) بهسرعت به سمت یک آتشافروزی در منطقه میروند!
آنها میخواهند قبل از این آتشافروزی با عزت و اقتدار ملی ما در داخل و توان بالفعل نظامی در عمق استراتژیک ایران در منطقه بازی کنند، این بازی نباید تحت عنوان مذاکرات با اروپا تداوم یابد.
آمریکاییها با تحریک (مجاهدین) داخل و خارج، مرزی برای اشتهای امتیازگیری خود قائل نیستند.
روحانی دو سال با اروپاییها در سمت دبیری شورای عالی امنیت ملی گفتگو کرد دستاورد آن گفتگو همانند برجام «هیچ» بود نه «تقریباً هیچ»!
آن سالها همه فعالیت هستهیی ایران بهدلیل تعهد خود بهحالت تعلیق و تعطیل درآمد اما آنها نه تنها کاری نکردند بلکه ایران را محور شرارت در منطقه خواندند. اروپاییها اصلاً نگاهی به اقدامات اعتمادساز ما نکردند و ساز خود را زدند. امروز هم در و دروازه گفتگو با اروپا بر همان پاشنه میچرخد ضمن اینکه فهرست مطالبات خود را بالا هم بردهاند. وقتی اروپا به تعهدات خود در موافقتنامه نوامبر 2004هنوز عمل نکرده است چگونه انتظار دارید آنها تضمین به اجرای تعهدات خود در برجام پس از خروج آمریکا، آن هم پس از گذشت دو سال از امضای خود بدهند؟ ایران اگر میخواهد با اتحادیه اروپا گفتگو کند باید اول تعهدات برجامی خود را تعلیق و با عزم خروج از «ان پی تی» به میز گفتگو برگردد. این کمترین موضع در برابر «خوارج» جهانی است. چرا دولت از تفوه به این موضع پرهیز دارد؟
