728 x 90

حماسه‌های خاموش مجاهدین در زوایای پنهان جنگ ضدمیهنی - داستان اسیران جنگ (قسمت اول)

داستان اسیران جنگ
داستان اسیران جنگ

در جریان بررسی جنگ ۸ساله ایران و عراق زوایای پنهانی در آن جنگ هست که هنوز آن‌چنان که باید و شاید به آن پرداخته نشده است. یکی از آن زوایای پنهان، مسأله اسیران جنگ است.

اسرایی که در دو طرف جبهه زیر فشار و تهدید بودند. . هم اسرای ایرانی و هم اسرای عراقی

در این سلسله برنامه به شیوه و نحوه تنظیم سازمان مجاهدین و ارتش آزادیبخش ایران با مقوله اسرا و متقابلا تنظیم رژیم ولایت فقیه پرداخته می‌شود.

از جمله دو نمونه از این دو تنظیم از این قرار است:

پاسدار نادر قاضی‌پور عضو پیشین مجلس ارتجاع، در یک میتینگ انتخاباتی اعتراف کرد: «راه افتادیم تا برسیم به جادهٔ آسفالت العماره ـ بصره حدوداً با ۶۰۰، ۷۰۰نفر مواجه شدیم. همه‌شان تسلیم شدند، اما ما قدرت نگهداری نداشتیم. مجبور شدیم از دستشان راحت شویم. شاید بین شماها کسی نباشد که تا حالا سر مرغ یا گوسفندی را بریده باشد؛ ولی من به‌خاطر انقلاب، اسلام و شهدا مجبور بودم این کار را انجام بدهم. »

رهبر مقاومت ایران مسعود رجوی در اولین دیدار رسمی با رهبری کشور همسایه، پس از تصریح رئیس‌جمهور عراق بر استقلال سیاسی و ایدئولوژیکی مقاومت ایران و به‌رسمیت شناختن آزادی عمل تمام‌عیار این مقاومت در کار و حرکتش در عراق، بر روی چند نکته انگشت می‌گذارد:

اول، قبول طرح صلح شورای ملی مقاومت توسط دولت عراق به‌عنوان مبنای قابل‌قبول برای آغاز مذاکرات صلح

دوم، تصریح بر این‌که مجاهدین تا وقتی قوای عراقی در خاک ایران بودند با آنها می‌جنگیدند اما وقتی عراق برای صلح اعلام آمادگی کرد و طرح صلح شورای ملی مقاومت را به‌عنوان مبنای مذاکرات به‌رسمیت شناخت، دیگر همه سلاحها به جانب خمینی یعنی تنها طرفی نشانه می‌رود که خواهان ادامه جنگ و قربانی کردن اتباع دو کشور در تنور جنگ است.

سومین نکته، که برادر مجاهد مسعود رجوی مطرح می‌کند موضوع اسیران جنگی ایران است که در مورد آنها خواستار مراعاتها و توجهات ویژه می‌شود و رئیس‌جمهور عراق آنرا می‌پذیرد و اعلام می‌کند اگر خمینی بپذیرد عراق بلادرنگ و همین امروز همه زندانیان جنگی ایرانی را آزاد می‌کند به شرط این‌که رژیم خمینی متقابلاً اسیران عراقی را آزاد کند. علاوه بر این صدام حسین رئیس‌جمهور عراق متعهد می‌شود و می‌گوید از این پس زندانیان جنگی ایران را که هموطنان شما هستند در نزد ما مهمان تلقی کنید و ترتیبی داده خواهد شد که با آنها مانند اسیر جنگی رفتار نشود. . .

............................